5

บ่ายวันจันทร์ แอนนั่งอ่านหนังสือสอบคนเดียวในห้องสมุดมหา’ลัย เตรียมตัวที่จะเข้าสอบในวันจันทร์หน้า อ่านไปได้สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แอนกดรับสาย

“ฮัลโหล หวัดดีค่ะ”

“สวัสดีครับ น้องแอนหรือเปล่าครับ นี่พี่เจตต์เอง

“อ๋อ พี่เจตต์…หวัดดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

เจตต์ใจเต้นแรง แม้จะผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตาพอสมควร แต่ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเหมือนครั้งนี้เลย เขาพยายามระงับอารมณ์ ปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“คือ พี่เพิ่งได้เล็คเชอร์สำคัญมาน่ะ ชุดนี้พี่เก็งไว้แล้วว่ามีในข้อสอบเยอะแน่ๆก็เลยจะเอามาให้ ตอนนี้น้องแอนอยู่ไหนเหรอ? ว่างหรือเปล่า? เดี๋ยวพี่เอาไปให้ก็ได้ เอ่อ..คือพี่โทรหาหวานแล้ว แต่เค้าไม่ว่าง ก็เลยจะเอามาไว้ที่แอนแทน”

เจตต์โกหกคำโต หวานไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่เขาแอบดูเบอร์ของแอนในโทรศัพท์หวานในคืนนั้นหลังจากซัดหวานจนเธอแทบคลานกลับบ้าน

“อืมม ตอนนี้ว่างพอดีเลยค่ะ แต่แอนเกรงใจน่ะค่ะ พี่เจตต์อยู่แถวไหน เดี๋ยวแอนไปเอาก็ได้”

จะบอกว่าอยู่คอนโด ก็เกรงว่าสาวสวยจะไม่กล้ามา และจะทำไก่ตื่น เจตต์จึงบอกสถานที่นัดพบใกล้ๆซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแทน

“อืม โอเคค่ะ แล้วเจอที่นั่นนะคะ”

ไม่ถึงชั่วโมง สาวสวยก็มาถึงสถานที่นัดพบ หนุ่มเจตต์เห็นแอนในชุดนักศึกษาเป็นครั้งแรกก็มองจนตาค้าง เมื่อเหลือบมองไปรอบๆก็เห็นหนุ่มๆหลายคนมองตามอยู่แล้ว เจตต์ยืดอกอย่างภูมิใจ เรือนร่างอันสมบูรณ์แบบไปทุกส่วนสัดของสาวสวยในชุดนักศึกษา ดูนุ่มละมุน น่าเอายิ่งกว่าหวานที่หุ่นบึ้บบั้บไม่แพ้ใครเสียอีก

“ขอบคุณพี่เจตต์มากเลยค่ะ อย่างนี้แอนต้องสอบได้ดีแน่ๆเลย อืม… ให้แอนตอบแทนอะไรดีคะ?

สาวสวยยิ้มหวาน ถามเสียงใสอย่างจริงใจเช่นคนมีมนุษยสัมพันธ์อันดีทั่วๆไป โดยไม่ได้มีเจตนาอื่นใดเลย แต่นั่นเป็นการเดินเข้าแผนเจตต์อย่างตรงประเด็นที่สุด

“กินข้าวก็แล้วกันครับน้องแอน…พี่กำลังหิวพอดี”

“ได้ค่ะ แอนเลี้ยงเอง”

เจตต์ยิ้ม “งั้นพี่ไม่เกรงใจนะครับ”

สองหนุ่มสาว กินข้าวไปคุยกันไปจนอิ่มก่อนแอนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เจตต์รีบสั่งกาแฟให้ตัวเอง และสั่งน้ำส้มให้สาวสวย เมื่อกาแฟและน้ำส้มมาถึง หนุ่มเจตต์ยุกยิก แอบหยิบอะไรบางอย่างใส่ลงในแก้วสาวน้อย เมื่อแอนเดินกลับมาเขาก็ผลักแก้วน้ำส้มเข้าหาสาวนักศึกษาคนสวย

แอนเผยอคิ้ว เธอจำไม่ได้ว่าเธอสั่ง แต่เพื่อไม่ให้เสียมารยาทจึงยกขึ้นดื่ม ทั้งคู่สนทนากันอย่างสุภาพอีกสิบนาที ตลอดเวลา แอนค่อยๆดื่มน้ำส้มทีละนิดจนมันหมดแก้ว

เห็นดั่งนั้น เจตต์กระหยิ่มยิ้มในใจ เรียกบ๋อยมาเช็คบิลล์ เขายอมให้แอนออกเงินเองโดยไม่ทัดทานแล้วก็ลุกกันออกไปที่รถ โดยเจตต์อาสาว่าจะไปส่งแอน ตอนแรกแอนปฏิเสธ แต่ก็ทนการคะยั้นคะยอไม่ไหวจึงตอบตกลง

ขณะนั่งอยู่ในรถ หนุ่มเจตต์ ชำเลืองดูสาวน้อยหน้าหวานเป็นระยะ รอผลฤทธิ์ยาสูตรใหม่ที่เพื่อนเขาบอกว่าออกฤทธิ์ช้าหน่อย แต่พอ “ขึ้น” แล้ว เหยื่อจะง่วงงุน สับสน เคลิ้ม แล้วก็ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน คิดถึงตรงนี้ ท่อนลำของเขาก็ตุงคับเป้าขึ้นมาทันใดเมื่อความฝันใกล้เป็นจริงอยู่รอมร่อ

เวลาผ่านไปสักพัก แอนรู้สึกหนักศีรษะจนต้องนอนเอนพิงลงไปกับเบาะ ยกมือขึ้นแตะหน้าผาก สาวสวยพยายามฝืนความง่วงงุนที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แต่ยิ่งฝืนยิ่งรู้สึกมึนงง สับสน จนพูดเสียงเบาหวิวเหมือนกระซิบ

“แอนปวดหัวค่ะ…พี่เจตต์…อือ…ถึงไหนแล้วคะเนี่ย?”

เจตต์ชะลอความเร็วรถ หันไปมองสาวสวยที่ตอนนี้นอนตาปรือ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงจากการสูดลมหายใจเข้ายาวๆเพื่อพยายามอัดอ๊อกซิเจนเข้าปอด ดูเหมือนว่ากำลังฝืนความรู้สึกมึนงงของตนเองอย่างมาก ชายหนุ่มเห็นดังนั้น จึงเลี้ยวรถไปทางคอนโดของตนเองอย่างรวดเร็ว

“สงสัยน้องแอนจะไม่สบาย…ใกล้จะถึงบ้านแล้วครับ…ทนอีกนิดนะครับ

This entry was posted in หวาน ซ่อน เปรี้ยว. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s